خاطره زایمان

10 فروردین 1391 روز پنجشنبه

سلام

امروز 5 روزه که خونه مادر جون هستیم و روزهای خیلی پر استرسی رو داریم طی میکنیم همش نگرانم و دلهره دارم و منتظر یه اتفاقم ...دردای زایمان شروع بشه ....کیسه آب پاره شه....آخه میدونی عزیزم امروز دقیقا 39 هفته و 5 روزته و هر لحظه ممکنه شما بدنیا بیای . حال این روزام واقعا قابل توصیف نیست دلم نمیخواد بدون برنامه باشم .نگرانمممممم نگراااااان

خانم دکتر قلاوند تماس گرفته و گفته که ساعت 3 صبح میرسه تهران و ساعت 7 بیمارستانه . به خاله جونت گفته ساعت 7 صبح جمعه 11 فروردین بیمارستان مهراد باشیم گفته خودش همه برنامه ها رو هماهنگ کرده اما من هنوز نگرانم و راستش میترسم. تا 7 صبح فردا خیلی مونددددددده!!!!!!!!!

الان بعد از ظهره همه خاله ها و آقا جون و مادر جون و دایی جون  و بابایی اینجان .از چشماشون معلومه اونا هم مثل من دلهره دارن ولی هیچکس بروی خودش نمیاره و همش در مورد اینکه چه روزای خوبی در راهه صحبت میکنن و این دل منه که با هر تیک تیک ساعت از جا کنده میشه گاهی اوقات حس میکنم تپش قلب گرفتم و قلبم داره از توی سینه ام میاد بیرون . خیلی خیلی سنگین شدم حتی نشستن و پاشدن هم برام خیلی سخت شده والا دوست داشتم برم تو حیاط یه کم تنها باشیم باز هم من و تو ..

ساعت 8 شبه مادر جون شام آورده آخرین غذا تا احتمالا فردا شب شایدم پس فردا صبح. غذا کم خوردم اشتها ندارم . تلفن خاله جون داره زنگ میخوره ...خانم دکتره... خواسته یاد آوری کنه که از این ساعت به بعد چیزی نخورم و اعلام کنه که تو هواپیماست....این کاراش دلمو قرص میکنه ...دوستت داریم دکتر جون

چه بد که از دوستام بیخبرم خیلی دلم میخواست تو جریان احوالات دوستام باشم کیا نینی هاشون دنیا اومد کیا فردا زایمان دارن....اووووووه امان از بیخبری!!!!!!!!!!!

شروع کردم آخرین صفحات قرانی که تو طول بارداری شروع به خوندنش کردم رو میخونم فقط سوره ناس رو نگه میدارم برای لحظه تولدت فرشته کوچولوی من. بابا پیشم نشسته و چشم از ما برنمیداره منتظره کارم تموم شه بشینیم با هم صحبت کنیم . مثل همیشه تو اوج نگرانی میخواد عادی باشه و نگرانیش رو به من منتقل نکنه. وقتی بیای خودت بابایی رو بیشتر میشناسی گلم.

ساعت 12 شبه همه بهم میگن (خاله ها )میشه بیخیال اون دفتر و خودکار بشی بیا بشین با هم صحبت کنیم. روزهای پیش این ساعت همه خواب بودن حالا همه بیخوابی زده به سرشون وقتی اومدی میبینی که چه مهربونایی رو همراهمون داریم عشقم.

ساعت 1 بامداده دلم میخواد دوباره برم زیر دوش . همیشه دوش گرفتن برام خیلی آرامش بخش بوده. همه رفتن تو اتاقاشون دراز کشیدن اما مطمئنم که بیدارن.

ساعت 3 بامداد و من همچنان بیدار .بابا هم بیداره و همش میگه بگیر بخواب یه کم استراحت کن .دکتر رسید تهران البته دعا میکنم که به سلامت و حتما رسیده باشه . دوست ندارم با دکتری که از قبل نمیشناسم زایمان داشته باشم

..........پاشو ...بیدار شو...با صدای بابایی بیدار شدم  گفتم مگه ساعت چنده ؟ بابایی گفت 6 صبح همه بیدارن بلند شو یواش یواش آماده شو . از اتاق که بیرون اومدم دیدم همه بیدارن و خاله شماره 1 داره ساکمون رو دوباره چک میکنه. یواش یواش آماده شدیم قلبم تند تند میزد حس خیلی عجیبی داشتم واقعا نمیتونم بگم چی همه چی باهاش بود شادی ..ترس ..اظطراب...بغض...ساعت 6:30  همه حاضر بودن مادر جون و خاله شماره 1 و خاله شماره 4 و دایی جون و بابا. آقا جون همش دعا میخوند و دلداری میداد و دائم تاکید میکرد منو بیخبر نذارید وقتی بغلم کردحالم دگرگون شد آخه بغض کرد و چشاش پر اشک شد میدونی آقا جون خیلی دل نازکه . مادر جون قران رو آورد و من از زیرش رد شدم  و بالاخره راهی شدیم. دقیقا سر ساعت 7 رسیدیم بیمارستان مهراد تو راه خانم دکتر با خاله جونی

(شماره 4 ) تماس گرفته بود و گفته بود که رسیدیم بیمارستان مستقیم بریم اتاق زایمان. به بیمارستان که رسیدیم باز هم قلبم تندتر از پیش میزد.رفتیم به سمت بخش زایمان خانم مسئول اتاق زایمان منو به داخل اتاق راهنمایی کرد و برام لباس آوردو کمکم کرد تا لباسم رو عوض کنم همشون میدونستن من مریض دکتر قلاوندم و میگفتن خانم دکتر کلی سفارش شما رو کرده . بابایی و خاله هم دنبال کارای پرونده رفته بودن و خاله بزرگه و دایی و مادر جون تو سالن انتظار نشسته بودن اینا رو خانم پرستار بهم گفت .صدای قلب شما رو گوش دادن و کارای لازم رو انجام دادن چقدر همشون خوش برخورد و مهربونن واقعا باید ازشون تشکر کرد .دو تا دیگه از مریضای دکتر قلاوند اومدن خانم پرستار شروع کرد به وصل کردن سوند و مریض قبل از من چنان فریادهایی کشید که واقعا منو ترسوند تخت بغلی من که یه خانمی بود کیسه آبش تو هفته 34 پاره شده بود وقتی حال منو دید گفت اینقدرها هم درد نداره ایشون زیادی شلوغش کردن بهم گفت فقط اون موقع یه نفس عمیق بکش و آروم باش و واقعا هم حرفشون درست بود خیلی هم دردناک نبود.

فکر کنم حدود ساعت 8:30-9 بود که اومدن منو ببرن اتاق عمل . به خانم پرستار گفتم من از خانوادم خداحافظی نکردم میتونم ببینمشون ایشون گفتن الان از سالن انتظار رد میشی .در که باز شد دیدم همه ایستادن جلوی در و منتظرن مامان بزرگت هم اومده بود (مامان بابایی ) . چشمم که بهشون افتاد بی اختیار گریه ام گرفت و همینطور اشک میریختم دست مادر جون رو گرفتم و ازش حلالیت خواستم بهش مثل همیشه باز هم گفتم که بهترین مادر دنیاست . بابایی هم دستمو گرفته بود و برام از روزای با هم بودنمون میگفت به هر حال از همگی خداحافظی کردم و حرکت کردیم .

داخل اتاق عمل پرستار اسمم رو سوال کرد و جنسیت شما رو و در این حین بدستم سرم وصل کرد و بهم گفت الان یه آمپولی بهت تزریق میکنیم که یه کم بهت حالت خواب آلودگی میده و همینطور هم شد خوابم گرفته بود ولی حس میکردم و میفهمیدم که دکتر بیهوشی داره رو پشتم نمیدونم با پنبه یا دستمال میکشه مطمئنا برای استریل محل تزریق آمپول بوده (اپیدورال ).دیگه چیزی متوجه نشدم تا اینکه صدای خانم دکتر رو شنیدم که صدام میکرد و بهم سلام داد . هنوز حالت منگی داشتم ولی صداها رو واضح میشنیدم با دکتر سلام و احوالپرسی کردم و بهش گفتم که دکتر پلکام خیلی سنگینه هوشیارم اما نمیتونم چشمامو باز کنم . به زور از لابلای پلکام میدیدم که دکتر داره چیکار میکنه . دکتر میگفت دیدی بهت گفتم نگران نباش هیچ اتفاقی نمی افته خودم میام و من بهش گفتم که چقدر خوشحالم که خودش داره عملم میکنه . دکتر گفت خوب شروع میکنیم چند دقیقه اول حس بریده شدن پوستم رو واقعا فهمیدم و به دکتر میگفتم خانم دکتر من هنوز کاملا بیحس نشدم هااا حس میکنم که پوستم برش میخوره و دکتر میگفت نگران نباش الان همه چی درست میشه . خانم فیلمبردار هم شروع به پرسیده سوال کرده بود اسمت چیه ؟ امروز چه روزیه ؟ چه اتفاقی داره میافته ؟ اسم کوچولوت چیه ؟ معنی اسمش چیه ووووووووو فکر کن تو اون حال اینا رو هم جواب بدی !!!!!!!!

وقتی بالای شکمم رو فشار میدادن تا شما بیای پایینتر یه کم درد و فشار رو احساس میکردم چند دقیقه بیشتر طول نکشید که یه صدای گریه بلند رو شنیدم و صدای خنده و هیجان دکتر رو که میگفت ماشا.... ماشا....چه بچه ای !!!.چقدر صئای گریه ات قشنگ بود تو رو آوردن به سمت من و گفتن بیا اینم دختر کوچولوت به محض اینکه صورتت رو به سمت من گرفتن صدای گریه ات قطع شد  واااای خدای من باورم نمیشد که بالاخره اومدی چشمام پر اشک بود سوره ناس رو خوندم و به صورتت فوتت کردم و بهت سلام دادم و گفتم عزیزم به دنیا خوش آمدی و سرت رو بوسیدم  نمیدونم خداوند لحظه ای زیباتر و قشنگتر از این لحظه رو هم خلق کرده ؟؟ 9 ماه با تو و در درون تو اما نبینیش !!! فقط میتونم بگم خدایا شکرت تو قدرتمندترین و داناترینی شکرررررر شکرررررر

وقتی منو از اتاق عمل آوردن بیرون پرستار صدا زد :"همراه خانم ..... همراه خانم...." اما هیچ جوابی نیومد پرستار که یه آقایی بود با خنده گفت :" خانم همه رفتن دنبال بچه شما رو جا گذاشتن" . من هم به ناچار خندیدم . فکر کن منو جا گذاشته بودن - مامان جان یه جمله برات بالا نوشتم "چه مهربانانی همراهم هستن " رو به صورت جمله ایهام دار بخون . منو فراموش کرده بودن ......ههههههه ( البته این قسمت آخر شوخی بود مامانی این کارشون نشانه عشق بی حدشون به شما بوده مطمئن باش . میدونم که دیگه تا حالا اینو فهمیدی چقدر همه دوستت دارن ). هنوز که هنوزه هر وقت یاد اون لحظه میافتم کلی میخندم .

صحنه از نگاه دو : وقتی تو اولین بار تو اتاق عمل شروع به گریه میکنی بابایی اینا صداتو میشنون و بابا میگه :" این دختر منه مطمئنم" و بعد که پرستار شما رو با صدای گریه فراوان از اتاق عمل خارج میکنه و میده بغل بابایی . حالا این حنه ها رو خودت تو فیلم میبینی عزیزم که چطور با شنیدن صدای بابا و مادر جون به سمتشون برمیگردی و با چشم باز بهشون نگاه میکنی.....

فقط جالب اینجاست که وقتی پرستار شما رو میبره به سمت بخش نوزادان همه راه میافتن دنبالش به سمت بخش نوزادان فکرررر کن و یادشون میره که ....بابا !!!مامان !...مامان کجاست.؟!...الان قراره این تازه مامان از اتاق عمل بیاد بیرون.....به هر حال منو آوردن بخش و گذاشتن رو تخت و بعد از من مهربانان یکی پس از دیگری دانه دانه مهربان مهربان با خنده و شعفی عمیق حاکی از رضایت و خوشنودی وارد اتاق شدن و یکی یکی سلام دادن و روبوسی احوالپرسی

گفتم سلاملکمممممم به به خوش آمدین عزیزان سرافراز کردین....

بعد فرشته کوچولوی قشنگ منو آوردن با کارت تولدش پارمیدا.....ساعت تولد 9:10 ....وزن 3/750....قد 51....گروه خونی o⁺ .....دکتر نرگس قلاوند

پرنسس کوچولوی قشنگم از همون لحظه اول با چشمای باز به همه آدما و اطراف نگاه میکردی خیلی خیلی بامزه بودی نازنینم . خاله بابایی و دختر خاله بزرگت هم با همسرش اومدن پیشت و کلی قربون صدقه ات رفتن و بعد هم بحث شیرین شباهت.....

شب مادر جون موند پیشمون البته شما رو بیشتر میبردن اتاق نوزادان و چه شبی بود اون شب سراسر درد و اذیت . برای همه پرستارای مهربونی که اون شب تند تند بهم سر میزدن و تمام تلاششون رو میکردن که کمتر اذیت بشم و با جون و دل و محبت فراوان بهم رسیدگی میکردن از صمیم قلب دعای سلامتی میکنم.

بلاخره صبح شد و دردها کمی آرامتر اما الان اینجا مادری بود بی تجربه و کودکی که او نیز بی تجربه در شیر خوردن خداااایاااا

ساعت 2 بلاخره بعد از طی یک سری مراحل ما رو مرخص کردن ویک مامان زمینی با یه فرشته آسمونی تو بغل که دیگه او هم به جمع زمینی ها پیوسته به سمت خونه آقا جون حرکت کردیم ...

همه منتظر ما بودن و با ورود ما به خانه هیاهویی عجیب برپا شد دختر خاله ها پسر خاله ها......

(راستی نفسم جریان پول پخش کردن دایی جونت رو هم از پرستارا گرفته تا دربون در و نگهبان آسانسور وقتی بزرگ شدی ازش بخواه برات تعریف کنه البته در حضور بابایی .... خودش یه قصه است البته خنده دار هههههه )

               تولدت مبارک عزیزتر از جانم