پرنسس کوچولوی مامان و بابا

دلم گرم خداوندیست که با دستان من گندم برای یاکریم خانه می ریزد ! چه بخشنده خدای عاشقی دارم . دلم گرم است و میدانم بدون لطف او تنهای تنهایم....... عزیز دلم شما آروم آروم تو دل مامانی رشد میکردی و من و بابایی با هیجان زیاد و سرشار از شادی حضور شما عزیزترین هستی روزها و هفته ها رو با لذت تمام میشمردیم تا اینکه یه روز جمعه 25 شهریور ماه وقتی شما فقط 11 هفته و  5 روزه  بودی تصمیم گرفتیم با مامان بزرگ و بابا بزرگ (بابا و مامان بابایی ) بریم گردش سمت لواسان ولی انگار شما این سفر کوچولو رو دوست نداشتی عشقم و یه کم شیطونی کردی و حسابی مامانی و بابایی رو نگران و پریشون کردی همش...

............و خداوند همین نزدیکی است . سپاس بیکران اویی را که آهنگ حضور تو را در درون من جاری ساخت . سلام عزیزم . روزهایی که میخوام دربارشون برای تو گلم بنویسم برای من و بابایی خیلی سخت بود چون می بایست دو هفته تمام صبر میکردیم تا بتونیم صدای قلب شما رو بشنویم و در این میان فقط حرفهای قشنگ بابایی بود که منو آروم میکرد   بابا جون همیشه میگفت که شما هدیه خداوندی و اگر قرار بود قلب شما نتپه هیچ وقت خدا  شما رو مهمون دل مامانی نمیکرد . گل قشنگم بالاخره روز چهارشنبه 26 مرداد ماه  با همه دلهره هاش از راه رسید و ما  بی صبرانه توی  مطب دکتر منتظر  نشسته ب...

اگر خدا باورت شود خداوند در زیر آن نقطه ای میگذارد و یاورت میشود سپاس بیکران اویی را که جان میان جان آفرید و زندگی را برایمان رنگین تر کرد. کوچولوی عزیزم مهر ماه سال ١٣٨٥ بود که من و بابایی بعد از پنج سال دلمون برای حضور قشنگ شما در آسمان زندگیمان تنگ شد و تصمیم گرفتیم اسفند همان سال شما را به کوچک و قشنگمان دعوت کنیم . ولی عزیزکم شما وخداوند دوست داشتید که در یک روز تابستانی بی خبر تو دل مامانی بیای و مامان  و بابا رو حسابی غافلگیر کنی . پرنسسم روز چهارشنبه ٥ مردادماه بود که در کمال  ناباوری خداوند زیباترین وبزرگترین هدیه را به من و بابایی داد بله عزیزم حالا م...